شعر فارسی آیات غمزه

بیا! ای گاوِ وحشی باز سم‌کوبان به سوی ما

محمد مرادی — Thu, 09 Apr 2026 23:04:00 GMT

"مغول" لشکر کشید، اینجا ولی ما آدمش کردیم
به ایران هرکه ‌تندی کرد، از گیتی کمش کردیم

اگر قیصر به این کشور نگاه دشمنی انداخت
به زنجیرش در آوردیم و بر زانو خمَش کردیم؛

چنان خم شد به خواری پیشِ اسب پادشاهِ ما
که بعد از آن، به عبرت ثبتِ "نقش رستمش" کردیم

بپرس از "ناوگانِ" بی‌شمار پرتغالی‌ها
چگونه سنگ روي یخ ميان عالمش کردیم؟

بپرس از "انگلیسِ" دزد که در ساحل دلوار
چطوری پایمالِ ضربه‌های محکمش کردیم؟

بپرس از روح در کابوسِ خون، غرقِ "گریبایدوف"
که با چنگالِ شیرِ مرگ، سربارِ غمش کردیم

بخوان تاریخ ایران را که هرکس دشمن ما شد
به رزمی مادرش را سوگوارِ ماتمش کردیم

اگر قارون به جنگ آمد، فقیر آسمان‌جل رفت
گدا آمد به کرنش پیش‌مان، ما حاتمش کردیم

هرآنکس سرکش آمد سنگ قبرش را تراشیدیم
اگر با مِهر_ آمد، نقشِ مُهرِ خاتمش کردیم
*

بیا! ای گاوِ وحشی باز سم‌کوبان به سوی ما
که هر حیوان که آمد سمت ما، ما آدمش کردیم

در این ساعات خسران چیست؟ میدان را رها کردن

عباس احمدی — Wed, 08 Apr 2026 21:07:00 GMT

در این ساعات خسران چیست؟ میدان را رها کردن
به کنج خانه کوچیدن، خیابان را رها کردن

گره خورده است نام کشور ما با جوانمردی
برادر! ناجوانمردی است، لبنان را رها کردن

پریشان است دشمن از مصاف ما، پشیمان نه
پشیمانی است این گرگِ پریشان را رها کردن

مگر که زخم چرکین نیست اسرائیلِ کودک کُش
صلاح مسلمین در چیست؟ درمان را رها کردن؟

به امرالله، حزب الله غالب می شود، آری
ولی هیهات! یک آن، حزب شیطان را رها کردن

مطیع امر رهبر بوده و هستیم تا آخر
ز ما ایرانیان دور است، ایران را رها کردن

دیر میفهمی که این دنیا «زمین گلف» نیست!

اصغر عظیمی مهر — Mon, 06 Apr 2026 16:48:00 GMT

با کلاه قرمز مضحک ... لباس هودی‌ات ـ
این جهان را دیده‌ای از پشت عینک دودی‌ات!

دیر میفهمی که این دنیا «زمین گلف» نیست!
از همین حالا ولی این نمره‌ی مردودی‌ات!

تو خودت حتی نمی‌دانی چه می‌خواهی هنوز!
احمق است آن‌کس که باشد در پی خشنودی‌ات!

شاه دنیا نیستی! «دیوانه‌ی خودشیفته»!
عقده‌ها می‌ریزد از شخصیت کمبودی‌ات!

«جنگهای واقعی» خیلی تفاوت می‌کنند ـ
با خیالات و توهم‌هـای هالیوودی‌ات!

«آخر بازی» مهمات‌ات به پایان می‌رسد!
هرچه باشد رو به کسری می‌رود موجودی‌ات!

مُلک ایران «مأمن ادیان ابراهیمی‌» است!
می‌شود بر ما گلسـتان آتش نمرودی‌ات!

تنگه‌ی هرمز به روی هر کسی هم وا شود؛
تو یکی باید کنی عادت به این مسدودی‌‌ات!

با حساب زخم‌هایی که از ایران می‌خوری
«طول درمان» زیادی ‌می‌برد بهبودی‌ات!

زودتر از آنچه فکرش را کنی خواهد رسید
روز مرگ نکبتی و لحظه‌ی نابودی‌ات!

«یاران حبیب بن مُظاهِر! دم‌تان گرم»

محمدعلی غروی — Sun, 05 Apr 2026 00:58:00 GMT

یاران حبیب بن مُظاهِر! دم‌تان گرم
ای لشکرِ جان‌بر‌کفِ ناصِر! دم‌تان گرم

انگار خیابان پُرِ «کَبْلایی» و «مَشتی» ست
کم دیده کسی اینهمه زائِر؛ دم‌تان گرم

بقّال! سرت سبز، پرستار! دلت قرص
آهنگر و آجرپز و شاطِر! دم‌تان گرم

از تکنولوژی‌های الهی چه بگویم؟
اسپانسر و سازنده‌ی لانچِر! دم‌تان گرم

برنو شده کابوس جدید خلبان‌ها
اسطوره شمایید عشایِر! دم‌تان گرم

ای حزب خدا! بودن‌تان برگ برنده ست
-لعنت به دغل‌بازیِ پیجِر!- دم‌تان گرم

پیچیده درین گنبد آبی چه صدایی!
ای سینه‌زن، ای شاعر و ذاکِر! دم‌تان گرم

از میمنه، پیکی به سوی میسره آمد:
«یاران حبیب بن مُظاهِر! دم‌تان گرم»

ما نمی میریم، نام دیگر ما زندگی ست!

حسن خسروی وقار — Sun, 05 Apr 2026 00:09:00 GMT

مثل ققنوسی که سوی آسمان برگشته است
پیر ما از قتله گاه خود جوان برگشته است

کاروان سوگ، بی تاب قیامی تازه است
بر تن مجروح ایل امروز جان‌ برگشته است

مرگ راه اِحتراز مرد جنگ از جنگ نیست!
از همان راهی که رفته پهلوان، برگشته است

نبض افریدونی ام در من قیامت کرده است
جرئت تغییر اوضاع جهان برگشته است

غرّش میر وطن را قلب دشمن ایستاد
بر تن شاه جهان ببر بیان برگشته است

همچو توران بیرق ایرانیان را سجده کن
بازوان کاویانی را توان برگشته است

بارها شمشیر ما تا گردن بیگانگان
جامه خونین رفته است و خون چکان برگشته است

خصم گیرم از کنام ما نهان برگشته است
بی قشون و بی لباس و بی کمان برگشته است

ما نمی میریم، نام دیگر ما زندگی ست!
مرگ از پیکار با ما نیمه جان برگشته است

آنچه را گفتند از تسلیم ما، افسانه بود!
خون نمی خوابد برادر! داستان برگشته است

لحظه ای از پا نمی افتد خروش حیدری
آن عیان از چشم ما رفته، عیان برگشته است

آفتاب مرتضایی بر جبین مجتبی ست
سیّد حق‌طلعت حیدر‌نشان برگشته است

صف کشان پشت سرش عشّاق قامت بسته اند
باز هم گلدسته را شوق اذان برگشته است

دوره ی تنهایی چشم انتظاران سر رسید!
تیغ بر کُن! لشگر صاحب زمان برگشته است

هی حساب موج‌ها از دست‌مان در می‌رود

محمدعلی غروی — Sat, 04 Apr 2026 23:36:00 GMT

هرچه دولت‌مردها را جدّی و رُک دیده‌ایم
قسمت کامنت‌ها را هم پر از جوک دیده‌ایم

بخشی از فرهنگ غربی‌ها به ما وارد شده
چند صد محموله هم در پشت گمرُک دیده‌ایم

حرف‌های «کودکِ مو زرد» خیلی رندوم است
ما فقط این چیزها را توی سُک‌سُک دیده‌ایم

باید این حیوان دست‌آموز را شوخی گرفت
مثل وقتی‌که درون سیرک‌، یک فُک دیده‌ایم

ای بنازم؛ هوش مصنوعی چقدر اسکل شده!
گردن گردن‌کلفتان را چه نازُک دیده‌ایم!

بابت پهپاد و موشک عذرخواهی می‌کنیم
معذرت‌های جدیدی هم تدارُک دیده‌ایم

هی حساب موج‌ها از دست‌مان در می‌رود
کی؟ کجا این‌قدر دریادار چابُک دیده‌ایم؟

دم به دم ‌جنگنده با جنگنده روشن کرده‌ایم
بانی این دود و دم را اوّلین پُک دیده‌ایم

تنگه را بستیم؛ جوری که دهان‌ها باز ماند
نفتکش‌ها را از آن‌پس، کم‌تحرُّک دیده‌ایم

می‌پرد برق از سر آنها و نیروگاه‌شان
کلّ بازار انرژی را درین شوک دیده‌ایم

تازه دارد داستان یک ذرّه جدّی می‌شود
لغزش دشمن به قعر درّه جدّی می‌شود

مرحبا! آفرین! بر این مردم

سید محمدحسین ابوترابی — Sat, 04 Apr 2026 16:51:00 GMT

شما مردم خطّ دفاعی گسترده‌ای به وسعت کشور فراهم کردید و ضربه‌ای گیج‌کننده به او وارد ساختید؛ بطوریکه به گفتن کلمات متناقض و یاوه‌گوئی‌های متعددی که علامت عدم هوشیاری است، افتاد.
حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای
رهبر معظم انقلاب اسلامی | 1404/12/29

مرحبا! آفرین! بر این مردم
پای کارند، پای دین مردم
هر زمان حاضرند در میدان
با قدم‌های راستین مردم

نه فقط ارتشی، سپاهی‌ها
در خیابان ببین دلیران را
مثل آرش کشیده‌اند برون
تیرها را از آستین مردم

بی‌امان مثل موشک سجیل
می‌نشیند به قلب اسرائیل
تا که تکبیر خویش را هر شب
می‌فرستند آتشین مردم

هیچ کشور ندارد این گوهر
مردمانی چنین وطن°یاور
همچنان روی حلقه‌ی ایران
می‌درخشند چون نگین مردم

رشته کوهند پیش طوفان‌ها
سیل موجند در خیابان‌ها
گشته‌ام هیچ جا در این عالم
به خدا نیست مثل این مردم

عطر حُب‌الوطن مِن الایمان
پخش شد در سراسر ایران
عشقِ این آب و خاک اجدادی
شده با خونشان، عجین مردم

گرچه برخی خواص لال شدند
خار ماندند و بی‌خیال شدند
در خیابان ولی ادا کردند
دِینشان را به سرزمین مردم

دستشان را بگیر ای مسئول
تا نماند مقامشان مغفول
خدمتِ بی‌دریغ و بی‌منت
هست شایسته‌ی چنین مردم

.

اینجا؛ میدانِ شیرها؛ ایران است:

محمد مرادی — Sat, 04 Apr 2026 16:41:00 GMT

ای خصم بیا، وقت نبرد آمده‌ است
در پستوی خود بخز که مرد آمده‌ است

اینجا؛ میدانِ شیرها؛ ایران است:
برنو به شکار بالگرد آمده است

ای دشمن حقیر، به پایان سلام کن

عباس احمدی — Sat, 04 Apr 2026 15:51:00 GMT

امشب بیا به ماه به باران سلام کن
از خانه دل بکَن، به خیابان سلام کن

تشییع می کنند شهیدان تازه را
مهمان رسیده است، به مهمان سلام کن

دستی بکش تو بر سرِ شمشاد های خیس
سر را بلند کن، به درختان سلام کن

اما برای گاوپرستان، عبوس باش
اینگونه بر اهالی عصیان سلام کن:

"ایمان بیاورید به آغاز فصل سرد"
ای قوم بی وطن! به زمستان سلام کن

دوران دست بوسی شاهان گذشته است
رو کن به شرق و جانب سلطان سلام کن

ای بادبان فتنه، حذر کن ز تندباد
ای ناوگان خُدعه به طوفان سلام کن

ای سازمان بی عمل، ای دشمن بشر
ای گُنگ خوابدیده، به انسان سلام کن

یک "مرد"در تمامی عالم وجود داشت:
دنیای بی وجود، به "ایران" سلام کن!
::
پایان شعر، نقطه آغاز مرگ توست
ای دشمن حقیر، به پایان سلام کن

ولی، ولی دم ایران آریایی گرم

سعید بیابانکی — Thu, 02 Apr 2026 03:29:00 GMT

صدا چه بود عزیزان من، کجا را زد؟
خدای من نکند خانه‌ی شما را زد؟

پرنده‌های مهاجر به سرفه افتادند
صدا سکوت‌شکن بود، سمت ما را زد

درست ساعت املای آب بابا بود
که کوله‌پشتی دلتنگ بچه‌ها را زد

صلات ظهر صدای اذان به گریه نشست
عجیب بود ولی خانه‌ی خدا را زد

هر آن چه را که به دستش رسید ویران کرد
غریبه را به فنا داد و آشنا را زد

شنیده بود صدا ماندگار خواهد بود
کشید تیغ و به آنی رگ صدا را زد

شنیده بود دعا تیر اهل ایمان است
درست وقت دعا خانه‌ی دعا را زد

شنیده بود گروهی به گریه مشغولند
کمان به دست شد و مجلس عزا را زد

خلیج، زلف پریشان و موج در موج است
خبر دهید به دریا که ناخدا را زد

خلیل و قاسم و منصور و مرتضا و حمید
هما و هانیه و زهره و ندا را زد

به روزه‌دار، به کودک، به تشنه رحم نکرد
علم به دوش شهیدان کربلا را زد

ولی، ولی دم ایران آریایی گرم
چرا که پنبه‌ی این قوم بی‌حیا را زد...

بنازم این جگر و جرئت مثل زدنی را /تقدیم به یمنِ قهرمان

علی مقدم — Wed, 01 Apr 2026 01:48:00 GMT

تقدیم به یمنِ قهرمان

نه باج می دهد امروز دشمنان دنی را
نه التفات کند هجمه و فرافکنی را

در این زمان که شیوخ عرب ذلیل نشستند
بنازم این جگر و جرئت مثل زدنی را

غلاف کرده شیاطین مقابل یمنی که
چنین به رقص در آورده خنجر یمنی را

به دستِ خالی و قلبی پر اعتقاد شکستند
ز دشمنان خود آن دست و پنجه چدنی را

ببین چگونه محقق نموده اند به عالم
در اوج همّتشان کارهای ناشدنی را

بدون ترس به قلب سپاهِ خصم زدند و
رقم زدند به جرئت مسیر خط شکنی را

به جرئت علوی شان، به خاتم یمنی شان
شکسته اند به غیرت، طلسم اهرمنی را

کجا ز جنگ هراسد؟ کجا ز مرگ بترسد؟
کسی که داشته باور "فمن یمت یرنی" را

مرده باد آن‌ کس که ذاتش خوردن خون جنین است

حسن شیرزاد — Wed, 01 Apr 2026 01:46:00 GMT

مرگ بر دشمن که می‌خواهد غم و افسوس ما را
آنکه می‌خواهد ببیند چهره‌ی مأیوس ما را

دیو و دژخیمی که پیمان بسته با ابلیس شاید
رنگ تاریکی ببخشد نور یا قدوس ما را

مرده باد آن‌ کس که ذاتش خوردن خون جنین است
آن‌ که می‌خواهد پریشان کشور و ناموس ما را

ننگ بر ما گر که بگذاریم این گرک یهودی
در خیالش بگذراند یک پر از طاووس ما را

آی ای خونین‌دهن، ای اژدهای زندگی‌خوار
بنگر اینک در دل آتشفشان ققنوس ما را

مثل فرعونی که خوابش پر شده از ترس موسی
بعد از این باید ببینی روز و شب کابوس ما را

لحظه‌ای باور نکردی مردم این سرزمین را
ذره‌ای نشناختی قلب به هم مأنوس ما را

در دل میدان که ما کوه دماوندیم اما
در خیابان‌ها ببین امواج اقیانوس ما را

ایران نخواهد یاوری جز پنج‌تن هرگز

محمود حبیبی کسبی — Tue, 31 Mar 2026 14:18:00 GMT

به ملت مبعوث ایران در میدان و خیابان

از تنگهٔ هرمز بگو، از رد شدن هرگز
با هرکه خواهی صلح کن، با بی‌وطن هرگز

خون امام ما به ما آموخت؛ جز با تیغ
حرفی نباید گفت با پیمان‌شکن هرگز

از داغ آقا سوختیم، آتش به جان داریم
دیگر از آتش‌بس نگو با ما سخن هرگز

ما قوم سلمانیم و از نسل سلیمانی
باکی نداریم از نثار جان و تن هرگز

ای ملت مبعوث! این «اللهُ اکبر»ها
کم نیست از سجیل‌های نقطه‌زن هرگز

از پای لانچر تا خیابان، مرد میدانیم
فرقی ندارد پیر و برنا، مرد و زن هرگز

بر پرچم ما اسم اعظم حک شده با خون
می‌افتد این پرچم به دست اهرمن؟ هرگز

پایین می‌آید آخر آیا پرچم ایران؟
جز آن زمانی که شود ما را کفن، هرگز

ای دل! «حسینِ فاطمه» آغوش وا کرده
برخیز، «عابس» شو، نمان در پیرهن هرگز

عزت در «ایران حسینی» می‌شود معنی
مرگ آری، اما زیر ذلت زیستن هرگز

بی برق و آب و گاز، حتی بی هوا؛ سهل است
یک لحظه اما زندگانی بی وطن؛ هرگز

صهیون گریزان است از خییرشکن؟ بدجور
ایران هراسی دارد از سنگرشکن؟ هرگز

هر قوم از اسطوره‌هایش درس می‌گیرد
خائن یهودا بود، اما تهمتن هرگز

ما عشق ایرانیم، چشم اما نمی‌بندیم
بر روی لبنان و فلسطین و یمن هرگز

موسی جلودار است، از فرعون باکی نیست
تا راهبر داریم، بیم از راهزن هرگز

از حملهٔ تاتارِ شرق و بربرِ غربی
زخمی شد، اما خم نشد سرو کهن هرگز

از ترس استکبار زانو زد جهان، اما
جمهوری اسلامی ایران من هرگز

گر یار دشمن چار سوی عالم کفر است
ایران نخواهد یاوری جز پنج‌تن هرگز

مولای ما! دریاب ایران را که این ملت
یاری ندارد جز شما «یابن‌الحسن»! هرگز

حرامی‌های آمریکا بدانند هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست

میلاد عرفان پور — Mon, 30 Mar 2026 08:42:00 GMT

۷ دوبیتی برای دلیر تنگستان، قهرمان ایران، شهید سردار تنگسیری

۱
علمدار عطش‌نوش شهادت!
جوانمرد کفن‌پوش شهادت!
پس از یک‌عمر بی‌تابی رسیدی
به تنگستان آغوش شهادت

۲
بخوان از شروه‌های گرمسیری
حدیث «رِیْسَلی‌»ها و دلیری
خلیج فارس، آغوشی گشوده
به استقبال یار تنگسیری

۳
به دین ما خدا رو هرکه بنده‌س
اگه جونم ببازه باز برندَه‌س
رجز میخونه خون تو هنوزم:
«حرومی‌ها! خلیج فارس زنده‌س»

۴

مرا پروردی از نسل دلیران
گرفتی مثل دریایم به دامان
بغل وا کن که تا محشر بمانم
به تنگستان آغوش تو ایران

۵
تو با هر موج دریا ایستادی
شبیه «میرمَهْنا*»، ایستادی
شبیه نخل‌های سبز بوشهر
تو هم سر دادی اما ایستادی

۶
هنوز این شور، شور گرمسیری‌ست
هنوز این سنج و دمامِ دلیری‌ست
حرامی‌های آمریکا بدانند
هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست

۷

شهیدانی که در دریاست ما را
چراغ روشن فرداست ما را
اگرچه تنگ می‌گیرد به دشمن
در این تنگه، گشایش‌‌هاست ما را

میلاد عرفان‌پور

*میرمَهْنا یا میرمُهَنّا: قهرمان تاریخی اهل بندر ریگ بوشهر که اجنبی‌ها را در نبردی حماسی در خلیج فارس شکست داد. رمان در جاده های آبی سرخ اثر نادر ابراهیمی، روایت این بزرگمرد تاریخ ایران است.
* رِیْسَلی‌: رئیسعلی دلواری قهرمان اسطوره ای تنگستان در مقابله با استعمار و تجاوز غرب را جنوبی ها چنین صدا می زنند.

به زودی لانه‌های نحستان را آب می‌گیرد

عمران بهروج — Sat, 28 Mar 2026 15:28:00 GMT

به گوشِ جان خبرهای مسرّت‌بخش می‌آید
که در چشمِ هَماوَن رستمی با رخش می‌آید

بلندی‌های جولان را تلی از خاک خواهد کرد
تو را از صفحه‌ی تاریخ، ایران پاک خواهد کرد

خوشا از شورِ میهن، چشم را لبریز می‌بینیم
که قلدرهای مغرور جهان را ریز می‌بینیم

ببین امواج غیرت را، خیابان در خیابانند
تماشا کن تماشا کن که زن‌ها مرد مِیدانند

شبی بر نقطه‌ی تاریک دنیا نور می‌‌‌ریزیم
تو را با دست‌های مشت‌کرده دور می‌ریزیم

توافق نه، که دشمن بعد از این مجبور خواهد بود
از این ساعت زبانِ ما، زبانِ زور خواهد بود

کلاغ شومتان بی‌شک شکار باز می‌گردد
که حیدر با شکوهِ ذوالفقارش باز می‌گردد

کسی که باده‌نوش جام سلطان نجف باشد
نباید بی‌طرف باشد، نباید بی‌شرف باشد

همین امشب به فکرش باش فردا دیر خواهد شد
که این گربه اگر پایش بیفتد شیر خواهد شد

دعایِ دست‌های کوچکِ میناب می‌گیرد
به زودی لانه‌های نحستان را آب می‌گیرد

این تنگه نبوده جای افراد گشاد!

عباس احمدی — Fri, 27 Mar 2026 03:40:00 GMT

بد سوخته ای، نیاز داری به پماد
پشتت همه جای موشک است و پهباد

می فهمی اگر کمی بخوانی تاریخ:
این تنگه نبوده جای افراد گشاد!

این زوزه‌ها صدای شجاعت نیست

مجتبی حاذق — Wed, 25 Mar 2026 15:22:00 GMT

جنگنده های وحشی طغیانگر
پهپادهای هرزه‌ی هرجایی
ترسیده‌اند
این زوزه‌ها صدای شجاعت نیست
این بمب‌های گیج
ولگردهای مست بلاتکلیف
معلوم نیست روی کدامین سقف
آوار می‌شوند
معلوم نیست زیر همین آوار
چندین و چند کودک خوابیده
بیدار می‌شوند
این گرگ‌ها
حرف حساب را که نمی‌فهمند
هرکس شبیه ما
با گرگ‌ها مواجهه خواهد داشت
باید زبان زور بلد باشد
باید جواب مشت، لگد باشد
ما را ببین
این لشکر همیشه مهیا برای مرگ
دل کنده از ظواهر دنیا
جمعیت همیشه پریشان که سال‌هاست
از خود گذشته‌است
این ملتی که بنده‌ی الله‌اکبر است
کوچکترین حماسه‌‌ی آن
در معرکه، برای خدا دادن سر است
حالا برابرش
صف بسته است لشکر فرعون
بر ناوهایشان
چون پیروان سامری و گاوهایشان
مانند قوم نوح
مانند قوم عاد و ثمود
نابود می‌شوند
روزی که هیچ جای تأسف نیست
این وعده‌ی خداست
در وعده‌ی خدا که تخلف نیست
پس ای برادران
در این نبرد
پیش از سلاح و تیر و پدافند داشتن
ما را بس است
ایمان به وعده‌های خداوند داشتن

از خیابان‌ها برای خویش میدان ساختیم

سیدمهدی حسینی — Wed, 25 Mar 2026 12:27:00 GMT

سال‌ها چون چشمه‌ها با بغض پنهان ساختیم
قصه‌ها از ابرها با طعم باران ساختیم

با همین تسبیح آه، از سنگ‌ بغض، از بغض‌ ابر
در سکوت چشم‌ها هر بار، طوفان ساختیم

لاله، یک مشت گره کرده‌ست، یک فریاد سرخ
مشت‌ها را مثل او، رعد رجزخوان ساختیم..

ما رگ غیرت نشان دادیم از خون گلو
نقشی از ستارخان در کشور جان ساختیم

در هجوم بادهای بی‌نشان هرزه‌گرد
یک گلستان زندگی در این بیابان ساختیم

شب به شب، این روزها دنبال چشم فتنه‌ایم
از خیابان‌ها برای خویش میدان ساختیم

هرکجا از مأمن دشمن نشانی یافتیم
کوچه را آوار کردیم و خیابان ساختیم

نغمهٔ تکبیرها محراب شد بر روی ما
یک بغل آغوش از جمع پریشان ساختیم

برج آزادی نشان مدّ آه و خشم ماست
یک گلو فریاد را در قلب تهران ساختیم

زخم تیغ دشمنان و لطف طعن دوستان...
اخم خود را پشت خشم خویش پنهان ساختیم

شاعران عصر خود هستیم و در این کارزار
ما سرود فتح خود را با شهیدان ساختیم

دُمی تکان بده و واق واق کن سگ‌ زرد

محمد مرادی — Wed, 25 Mar 2026 00:53:00 GMT

دُمی تکان بده و واق واق کن سگ‌ زرد
تنور حادثه را باز داغ کن سگ زرد

به نام صلح و حقوق بشر، جهانی را
بیا حواله به چوب و چماق کن سگ زرد

بمک به شادی خون تمام عالم را
حسابِ جیبت را چاق چاق کن سگ زرد

رفیق قافله‌ای یا شریک دزد؟ بگو
لباس میش بپوش و نفاق کن سگ زرد

برای کشتن زن‌ها و کودکان جهان
دوباره با خوکان اتفاق کن سگ زرد

زمان، زمان سخنرانی است... کُنج سِنا
برای کفتاران واق واق کن سگ زرد

القصه که از نسل شترگاوپلنگ است

فائزه امجدیان — Wed, 25 Mar 2026 00:48:00 GMT

می‌چرخد و می‌افتد و می‌رقصد و منگ است
در بزم شراب است و هم‌آغوش تفنگ است

تا اسلحه و ماشه برقصند به سازَش
عمری‌ست که در نقش پیانیستِ جنگ است

در مشعل آزادیِ او، آتش دوزخ
در جمجمه‌اش مغز نه، انبار فشنگ است

هم در پی صلح است و هم از صلح گریزان
القصه که از نسل شترگاوپلنگ است

در قتل اگر پا به رقابت بگذارند
او بُرده و تیمور در این معرکه لنگ است

هی می‌شکند می‌شکند می‌شکند سر
دیوانۀ این دهکده، هی دست به سنگ است

با خون سیاهان و سفیدان شده برپا
او از همه رنگ است، ببین شهر فرنگ است

دلسوز ویتنام و عراق و یمن و شام
هرجا خبر از نفت شود گوش به زنگ است
::
ما اهل نبردیم، که بر قامت ایران
هر جامه به‌جز خود و زره جامۀ ننگ است

منم یکایک رزمنده‌های ایرانی

سعید مبشر — Tue, 24 Mar 2026 23:20:00 GMT

به رازِ خونِ کبوتر، به آشیانه قسم
به انفجار دبستان دخترانه قسم

قسم به جُرات فریاد در برابر هیس!
قسم به گفتنِ الله با زبان سلیس

قسم به قِدمت ایران و خاک پُرگُهرش
خلیج فارسِ موّاج و پهنه‌ی خزرش

قسم به رستم و فرهنگ داستانی‌مان
قسم به کورُوش و تاریخ باستانی‌مان

قسم به متنِ اَوِستا و حکمتی که در اوست
قسم به سوره‌ی قرآن و آیتی که در اوست

قسم به کوفتن دشمنان به گُرزِ گِران
قسم به خون شهیدان جنگ چالدران

قسم به فتحِ روایت، قسم به آوینی
قسم به غیرتِ ملّی، به عزمِ آیینی

که بر طریقِ شرف ایستاده‌ایم هنوز
وَ مرد کوه و بیابان و جاده‌ایم هنوز

شبیه آینه در چند جبهه مُنتشریم
کمانِ آرش‌مان هست و پشتِ لانچریم

به هیچ شعبده‌ای زَر نمی‌شود مِس‌تان
شکارِ پنجه‌ی سیمرغِ ماست هِرمِس‌تان

شکستِ گاوچرانان از ایلِ پارس خوش است
عقب‌نشینیِ ناو از خلیج‌ فارس خوش است

هلا که از سرتان تیر کم نخواهد شد
صدای زوزه‌ی آژیر کم نخواهد شد

مدام لعنت و فریاد می‌فرستیمت
قشونِ موشک و پهپاد می‌فرستیمت

به‌ خیره از صفِ آزادگان چه می‌طلبی؟
شهید‌ و اِبنِ شهیدیم؛ هان! چه می‌طلبی؟

مَدارهای تو حیرانِ حرب و حربه‌ی ماست
که جای‌جای تلاویو زیر ضربه‌ی ماست

چنان به غیظ بکوبیم شهر حیفا را
که بی‌درنگ ببینید خاکِ صحرا را

سِزا قبیله‌ی‌تان را زمین‌‌ نداشتن است
که بعد شخم‌زدن وقتِ یونجه‌ کاشتن است

به سوی ماست کنون چشم‌هایِ فردوسی
به گوش می‌رسد آنک صدایِ فردوسی

"بدون حرمتِ این‌خاک، تن مباد مرا
که جز ولایتِ ایران وطن مباد مرا"

زمان آن شده از نو چکامه بنویسیم
که جلد دیگری از شاهنامه بنویسیم

تو ای هماره پری‌زاد و پاک‌زاد ایران!
به رغم دشمن دیوانه زنده‌باد ایران!

برای هدیه به خاکت به تن سری دارم
هم از زبان و هم از مُشت خنجری دارم

اگر فدای تو شد روح ناشکیبایم
بگو که تیر بسازند از استخوان‌هایم

تو از هزاره‌ی قبل از مسیح، ایرانی
که سرزمین دلیران و مهد شیرانی

که ساکنان تو خورشیدگسترند هنوز
و دشمنان تو یک‌مُشت بَربَرند هنوز

حماسه‌‌ات رد شد صنعتِ کلامی را
بیار سمفونیِ سرخِ انتظامی را

که موشک از پی موشک به آسمان برویم
فراتر از خود و آن‌سوتر از زمان برویم

بهار می‌رسد از راه و ما مقدمه‌ایم
یکی‌ست مردم ایران و آن یکی همه‌ایم

کسی که پشت پدافندها نشسته منم
کسی که معبر دژخیم را شکسته منم

منم که دگمه‌ی پرتاب را نواخته‌ام
منم که خاک تلاویو را گداخته‌ام

منم پرنده‌ی جنگنده‌های ایرانی
منم یکایک رزمنده‌های ایرانی

معادلات بَداندیش را به هم زده‌ایم
ستیغ پهنه‌ی تاریخ را عَلَم زده‌ایم

شبیه خاک تو کاشانه‌ای نشد ایران!
بمان به خاطر فرزندهای خود ایران!

بمان به فَرّ خداوند و جاودانه بمان
به احترام دبستان دخترانه بمان

تو چاهزاده ای و منم لوله بازکن!/ هجویه ای خطاب به رضا پهلوی و حامیان بی وطنش

عباس احمدی — Thu, 19 Mar 2026 15:21:00 GMT

هجویه ای خطاب به رضا پهلوی و حامیان بی وطنش

ای بی شعورِ بی وطنِ فتنه ساز کُن
"پای از گلیم خویش فراتر دراز کن"1

دانی که چیست رابطه ما و تو؟ بدان:
تو چاهزاده ای و منم لوله بازکن!

دور و بر تو کیست؟ برانداز های خر
مُشتی مریضِ وحشیِ ترکِ نماز کن

اینجا کسی به دست تو بُز هم نمی دهد
کم اتکا به وعده ی صد من یه غاز کن

کمتر بده الاغ! فراخوانِ مرگ و خون
ماموت پیر! گمشو برو انقراض کن!

اول بخوان سلوک "رضا میرپنج" را
بعداً بیا به دیکتاتوری اعتراض کن

پاشو بیا ببین که چه ها با تو می کنند
این مردمان شیر شکارِ گراز کُش!

(خرده مگیر از اینکه ردیفم، ردیف نیست
استاد گفته بود ادب را لحاظ کن)

تو فکر ناترازی و کمبود ما نباش
اول برو دماغ خودت را تراز کن!

این بنیامین برای تو بی بی نمی شود
" از حشر و نشر با حشرات احتراز کن"2

در روز حشر، سمت جهنم که می روی،
آن چوب نیمسوز خدا را لحاظ کن

1و2: دو مصراع به ترتیب از ایرج میرزا و عمران صلاحی است

ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

حسن صنوبری — Sat, 07 Mar 2026 06:14:00 GMT

(ترکیب‌بندی در سوگ و حماسهٔ رهبر ایران، فرماندهٔ آزادگان، و‌ نائب حضرت ولی عصر ـسلام الله علیه- آیت‌اللهِ شهید، خامنه‌ای)

برخیز! هان! که معرکهٔ امتحان رسید
بشنو! که بانگ ماتم آخرزمان رسید

بنگر که باز حضرت زهرا به سوی خاک
با اشک و آه از حرم آسمان رسید

آیا حسین بار دگر سربریده شد؟!
کآه و فغان به خیمهٔ کرّوبیان رسید؟

فرق علی‌ست در رمضان، باز خون‌چکان؟!
کاینگونه زلزله به زمین و زمان رسید؟

خون گریه کن، که موسم آسودگی گذشت
فریاد کن، که صبر محمّد به جان رسید

آن ترس کهنه‌ای که به دل بود سال‌ها
خاکم به سر، به عالم امکان همان رسید

خاکم به سر که از تن ما سر نرفت و آه
تیغ ستم به نائب صاحب‌زمان رسید

وآنگه شرار نسل‌کشان و حرامیان
سوزنده تا به مدرسهٔ کودکان رسید

یک چشم سوی دشمن و یک چشم بر خیام
آوخ چه‌ها کشید، دم واپسین امام

|||
برخیز! هان! که حیدر کرار کشته شد
شیرخدا، دوباره، دگربار کشته شد

ای انتقام! خیز! که رهبر ز پا نشست
ای کاروان! بمان! که جلودار کشته شد

آری «علی» دوباره و در «ماه روزه» باز
با دست خصم قاتل خونخوار کشته شد

در جنگ تن‌به‌تن نه و با آگهی، که باز
از پشت سر، به خنجر غدار کشته شد

دردا، حنا، محاسن خود را به خون گذاشت
مردی که در نهایت ایثار کشته شد

گفتند «خانه بود مگر...؟» آه، باز هم
در زیرِ بارِ تهمتِ اغیار کشته شد

می‌شد نهان شود، بگریزد، ولی امام
مردانه در میانهٔ پیکار کشته شد

از مرگ خویش آگه و با قتل خویش شاد
آنک به شوق لحظهٔ دیدار کشته شد

یک جو هم از خزانهٔ دنیایتان نخواست
او که به دست قوم رباخوار کشته شد

این بس، برای پاکی آن لاله‌گون‌عبا
شد کشته با درندگیِ اشقی‌الاشقیا

|||
برخیز هان! که همهمهٔ کربلا به‌پاست
شورِ نشور و دمدمهٔ ابتلا به‌پاست

برخیز هان! که زینب کبری‌ست نوحه‌خوان
برخیز هان! که ولولهٔ نی‌نوا به‌پاست

«باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟
باز این چه رستخیز» که در کوچه‌ها به‌پاست؟

از نو صدای هلهلهٔ کوفیان رسد
خاکم به سر، عزای شه اولیا به‌پاست

از نو حسین، تشنه‌لبان، کشته شد، هلا!
بار دگر حماسهٔ خون خدا به‌پاست

تنها نه و دوباره به همراه کودکش
خون گریه کن که ماتم آل عبا به‌پاست

از نو علی اصغر و از نو رقیه ... آه...
بر سر بزن که معرکهٔ اشقیا به‌پاست

یک عمر دم زدید، گر از یاری حسین
نک آزمون دعویِ یالیتنا به‌پاست

نامرد تا ز مرد شناسد، امام عصر
آنک دوباره محشر قالو بلا به‌پاست

بر ذوالفقار خشم، زده تکیه، ندبه‌خوان
فرماندهٔ زمین و زمان، صاحب‌الزمان

|||
مهدی بیا که مشرق و مغرب خراب شد
هنگام انتقام و شب انقلاب شد

مهدی بیا که زلزلهٔ واپسین رسید
مهدی بیا که ساعت روز حساب شد

مهدی بیا که برفِ نشسته به کوهِ پیر
با خونِ آفتابِ شفق در خضاب شد

شد بی‌حساب کار جهان، بی‌کتاب هم
مهدی بیا که وقت حساب و کتاب شد

پر شد بساط خاک ز خوناب ظلم و‌ جور
هنگام عدل و وقت سوال و جواب شد

زنجیر پاره کرده، سگ هار، آشکار
مهدی بیا که جهل جهان بی‌حجاب شد

حشر وحوش و دولت دیوان و کین کفر
ای ذوالفقار! وقت نزول عذاب شد

دردا! چه شد که سنگ‌دلان شادمان شدند؟
وایا! چه شد که باز دل سنگ آب شد؟

افتاد روی خاک علمدار لشکرت
مهدی بیا که تیره رخ ماهتاب شد

این‌بار جای آب، علمدار مهربان
می‌خواست آفتاب رساند به کودکان

|||
ای دل بیا که صیحهٔ آخرزمان رسید
فصل شروع سخت‌ترین امتحان رسید

وایا اگر خموشی و افسرده باز هم!
برخیز! هان! که نوبت ایرانیان رسید!

دیو سپید بین! که پس از قرن‌ها سکوت
او را زمان غرش آتشفشان رسید

بنگر شکوه کوه دماوند را که چون
از دامنش هزار جحیمِ جهان رسید

آتشفشان خشم خداوند ذوالجلال
همچون شهاب و‌ صاعقه از لامکان رسید

این لشکر امام زمان است در زمین
این نصرت خداست که از آسمان رسید

این فرصت دوبارهٔ انسانِ دهر بود
آنک به جسم مردهٔ ایام جان رسید

برقِ مهیبِ تیغِ سواری در آسمان
تا آخرین ستارهٔ این کهکشان رسید

آیا تو هم شنیدی و آیا درست بود؟
از سمت مکه بود صدای اذان رسید؟

اکنون که پیش تاخت از این کاروان، «ولی»
ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

صد گلّه حرمله شاگرد درس توست

مبین اردستانی — Tue, 03 Mar 2026 08:26:00 GMT

در جور برترین قوم و تمدنی!
مهدِ قساوت و ظلم و تفرعنی!

جز در تمدنِ ابلیس‌ها کجا
پروانه می‌کشند با بمب یک‌تنی؟

صد گلّه حرمله شاگرد درس توست
کودک‌کشی تو راست امری تفننی

ای لاشهٔ عَفِن از تو چه خاسته؟
از تو که دم به دم گند و تعفّنی

ای دیوزادهٔ جرثومهٔ فساد
در جسم و جامهٔ انسان چه می‌کنی؟

دارند پیشِ رو شب‌های نکبتت
ای نسلِ مضمحل، یَومُ التَّغابنی

ما را به حکمِ دوست، نام است مرگِ تو
ما تیغِ غیرتیم، جلّادِ صَهیُونی!

دلا خالی از استغاثه مباش در اوج رثا بی حماسه مباش

سید محمدرضا یعقوبی آل — Mon, 02 Mar 2026 19:36:00 GMT

به سینه دلم دست و پا می‌زند
امام زمان را صدا می‌زند

بیا هم‌نوا با امام زمان
«مِنَ المؤمنینَ رجالٌ» بخوان

شهادت به توفیق عظما رسید
به فیض ملاقات آقا رسید

اگر رفت آقا خدایش که هست
به گوش دل ما صدایش که هست

دلا خالی از استغاثه مباش
در اوج رثا بی حماسه مباش

مبادا فقط آه و زاری کنیم
نباید فقط سوگواری کنیم

اگر رهبرم رفت راهش که هست
مرامش، ندایش، نگاهش که هست

فروریخت خون دل از چشم‌ ما
فروزان شده آتش خشم ما

ببایست صبر از خدا خواستن
به خون‌خواهی او به‌پا خاستن

الا ای سپاه امام زمان
«اَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم» بمان

بگیر از کف کافران حربه را
بزن با تمام قوا ضربه را

که شرط ولایت قوی ماندن است
به هر عرصه‌ای معنوی ماندن است

بزن تا بگیرند دائم عزا
بدان «لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى»

به حکم «لَکُم فِی القِصَاصِ حَيَاة»
بزن برق‌‌آسا چنان «عادیات»

به‌پا کن قیامت در این واقعه
نظر کن به آیات «القارعه»

حذر کن از این قوم پیمان‌شکن
بزن ضربتی سخت دندان‌شکن

بزن سیلی آن‌گونه بر کفر و شر
که از جای خود برنخیزد دگر

به حیفا بکُش آن‌همه دیو را
بزن شخم شهر تل‌آویو را

مبادا دگر خواب راحت کنند
مگر که به گور استراحت کنند..

«فَإِنَّ مَعَ العُسرِ یُسرا» بخوان
پِیِ نصر، آیات «اسری» بخوان

نشان ده شدیداً «اولی بَأس» را
بزن از سران ستم رأس را

می‌آییم با پرچم کربلا
«بَعَثنَا عَلَيكُم عِبَاداً لَنا»

به حکم «فَجَاسُوا خِلالَ الدِّيار»
می‌آییم با تکیه بر ذوالفقار

«چه خوش گفت فردوسی پاکزاد..
چو ایران نباشد تن من مباد»

که این سرزمین کشور حیدر است
دعای رضا پشت این کشور است

«وَ اُملی لَهُم إِنَّ كَيدی مَتين»
«وَ لَن يَجعَلَ اللَّهُ لِلكافرين»

«عَلَى المؤمنينَ سَبيلًا» بخوان
«وَ سَبِّحهُ لَيلًا طَويلًا» بخوان

ز محراب تا حرب آماده باش
و از شرق تا غرب آماده باش

توکل به «اِن تَنصُروا اللَّه» کن
توسل به حیدر در این راه کن

نترسیم از سیل تهدیدها
نماندیم در بند تردیدها

که برگ برنده‌ست قرآن ما
سلاحی برنده‌ست ایمان ما

نه عجز و نه تسلیم و نه التماس
کجا کوه از باد دارد هراس؟

اگر کوه، آتشفشانیم ما
اگر ابر، تندرنشانیم ما

بگویید با سامری‌های گاو
به فرعونیان نشسته به ناو

شما نیز گردید آخر غریق
شما نیز «ذوقوا عَذابَ الحَریق»

به فضل خدا عزم ما محکم است
اباالفضل حامی این پرچم است

فقط با یدالله در بیعتیم
علی را که داریم ابرقدرتیم

به هر صبح و شام و طلوع و غروب
به ذکر علی «تَطمَئِنُّ القُلوب»

زمین می‌رود آسمانی شود
زمان با تو صاحب‌زمانی شود

همه بشنویم از صغیر و کبیر
امیری حسینٌ و نعم الامیر

خدای خامنه‌ای زنده است ای مردم

محمد رسولی — Mon, 02 Mar 2026 18:52:00 GMT

بگو بهار نیاید به این دیار امسال
که نیست در دل ما شوقی از بهار امسال

بگو بهار نیاید که ما عزاداریم
که حال عید نداریم، گرم پیکاریم

به هم فشرده تر از هر زمان شده صف ما
بلند شد علم انتقام در کف ما

بگو به دشمن‌مان تیغ زخم عریان است
به انتقام شهیدی که جان ایران است

عزیز ما، نفس ما، قرار ما، دل ما
که در تلاطم امواج بود ساحل ما

کسی که چشمه‌ی آرامشم نگاهش بود
کسی که خنده‌ی او آب روی آتش بود

چگونه باورمان باشد او از اینجا رفت
بسوز ای دل غم‌دیده‌ام که آقا رفت

اگرچه بغضِ دل ما شکست ای مردم
خدای خامنه‌ای زنده است ای مردم

اگرچه تیر مصیبت نشسته در جگر است
خدای خامنه‌ای از همه بزرگتر است

کسی که رو به خدا میرود نمی‌میرد
شهید خامنه‌ای تا ابد نمی‌میرد

شهید خامنه‌ای، آن مجاهد نستوه
که ایستاد همه عمر خویش را چون کوه

بزرگ مرد شجاعت، کدام خامنه‌ای؟
یگانه مرد شهادت، امام خامنه‌ای

همان‌که ثانیه‌ای از جهاد خسته نشد
به گردباد حوادث قدش شکسته نشد

تمام عمر به غیر از مسیر نور نرفت
ز جان گذشت ولی زیر بار زور نرفت

ز خاطرم نرود آن تبسمش هرگز
گذشت از خود و از حق مردمش هرگز

برید از همه دنیا و از شهیدان نه
گذشت از همه چیزش ولی از ایران نه

بگو یزید بمیرد، حسین ما زنده است
بشارتی که به ما داد یادمان مانده است

بشارتی که به ما گفت قله نزدیک است
ببند دل به سحر، شب اگرچه تاریک است

زمان، زمانه‌ی تردید و یأس هرگز نیست
امام من به من آموخت ترس جایز نیست

نترس ای دل غمدیده روزگار این است
که لحظه لحظه‌ی آن امتحان و تمرین است

نترس آینه‌ی ما ترک نخواهد خورد
بدون فتنه که ایمان محک نخواهد خورد

اگرچه دفتری از داغ بر جبین‌ها هست
نترس در دل تاریخ بیش از این‌ها هست

به وعده‌های الهی، عزیز شک نکنی
به گوشه گیری خود ظلم را کمک نکنی

اگرچه داغ، از این سینه صبر برده عزیز
خداست حافظ دینش، خدا نمرده عزیز

چو لاله باش، به دامان صخره ها گل کن
اگر که سنگ شود فتنه ها تحمل کن

بگو بگو که تو هم این شعار را بلدی
«زمانه بر سر جنگ است یا علی مددی»

زمانه بر سر جنگ است و ما نمی‌ترسیم
بگو که از احدی جز خدا نمی‌ترسیم

زمان، زمانه‌ی نابودی شیاطین است
بهای خون شهید عزیز ما این‌ است

اگرچه رفت و به دل زخم جاودانش هست
امام عصر حواسش به عاشقانش هست

امام عصر‌ خودش صاحب عزا شده است
که بیت نایب او خاک کربلا شده است

چه تربتی که شده این شهید هم‌رنگش
چه کربلا که همه عمر بود دل‌تنگش

حسين بي تو بهشت ارزني نمي ارزيد
سه بار نام تو را بردم و دلم لرزيد

دلم به ياد تو لرزيد و ديده ام تر شد
ز اشك آتش عشق تو شعله ورتر شد

به جز خدا احدي حد خون بهايت نيست
بهشت چيست، اگر خاك كربلايت نيست؟

براي نور حضور ستاره اي كافي است
براي روضه ات آري اشاره اي كافي است

كه روضه ی تو زياده سخن نمي خواهد
مرملٌ بدما كه كفن نمي خواهد

در آن میانه که خون بود راز شیدایی
چه دید زینب کبری به غیر زیبایی

جهان ندیده زنی را به استواری او
غروب فرشچیان محو بردباری او

چه دیده او که چنین فاتحانه جنگیده است
نه با یزید لعین، با زمانه جنگیده است

کلام او شده پژواکی از کلام علی
میان معرکه آمد زنی به نام علی

صدای خطبه‌‌ی او، مقتل هیاهو بود
نجات کشتی در خون فتاده با او بود

شبیه او که شد از زخم‌ها لبالب کیست
کسی هنوز نفهمیده است زینب کیست

کسی هنوز نفهمیده ماتم او را
جهان ندیده غمی در حد غم او را

غمی که دیده شد از آخرین نگاه حسین
غمی به وسعت گودال قتلگاه حسین

به قتلگاه که زینب رسید، حیران بود
تن برادر او زیر سنگ پنهان بود

به قتلگاه که زینب رسید غوغا شد
سر برادر او روی نیزه پیدا شد

سری که آینه‌ی لاله‌زار‌ آن دشت است
گهی به نیزه بلند است و گاه در تشت است

ببین ز روضه‌ی بزم یزید غربت را
ز خیزران چه بگویم؟ شکست حرمت را

رد می‌شویم باز هم از ازدحام ها

عاطفه جوشقانیان — Mon, 02 Mar 2026 10:55:00 GMT

از ما به تو همیشه و هرجا سلام ها
ای راه تو ادامه راه امام ها

ای لهجه فصیح تو از نسل بوتراب
لحن تو جاری است میان کلام ها

ما شور محشریم، خروشی فراتریم
الله اکبریم به لب های بام ها

در خلوتم صحیفه و فتح و توسل است
رد می‌شویم باز هم از ازدحام ها

والامقام! پس چه شد آخر پناهگاه؟
آن جلوه و تجمل والا مقام ها..

شادند از نبود تو یک عده نانجیب
آه از مرام طایفه بی مرام ها

ما جنگ را شروع نکردیم هیچگاه
اما نصیب ما شده حسن ختام ها

دم می‌زنیم از تو و از انتقام تو
بعد از تو زنده‌اند دمادم قیام ها

گفت و خواندید چه زیبا همه «ای ایران» را

قاسم صرافان — Sun, 01 Mar 2026 20:22:00 GMT

چه خبرهاست در آن قلب چراغانیِ‌‌تان؟
آی مردم! چه خبر از دل طوفانیِ‌تان؟

کور باد! آنکه ندید این همه یک‌رنگی و عشق
مرگ بر آن که کمر بست، به ویرانیِ‌تان

از همان روز که با نوح، به دریا زده‌اید
در هراس است ستم از دل طوفانیِ‌تان

گفت و خواندید چه زیبا همه «ای ایران» را
غرق همخوانی‌تان، یار خراسانیِ‌تان

ترک و لر، فارس، عرب، بندری و کرد، بلوچ
وای اگر شعله کِشد، غیرت ایرانیِ‌تان

چیست فرجام شغالی که در اُفتَد، با شیر؟
جان به در کِی بَرَد، این دشمنک جانیِ‌تان؟

خواندم از آرش و دیدم که کمان دست شماست
موش‌ها، در به در، از موشک «طهرانی‌»تان

چون تَهمتَن، همه یک تن، به فدای وطنید
مثل سلمان، خودِ عشق است، مسلمانیِ‌تان

در دل جنگ، خطر، سیل، شما چون کوهید
چشم بدخواه، ندیده‌‌ست پریشانیِ‌تان

خصم، از خشم شما ترس به جان، می‌داند
که غیورید همه، چون یل کرمانیِ‌تان

این شب تار، به قهار قسم! رفتنی است
صبحِ در راه جهان، قسمت پایانیِ‌تان

روسفیدانِ زمین، از دل غربال زمان!
روزهای خوش دنیا، همه ارزانیِ‌‌تان

در خرابات شما نور خدا می‌بینم
چه خبرهاست در آن قلب چراغانیِ‌‌تان؟

غبار صحنه وقتی اندکی خوابید می‌بینند

فاطمه عارف نژاد — Sun, 01 Mar 2026 00:27:00 GMT

به گوشم می‌رسد شیپور جنگ و بانگ چاووشان
به میدان می‌برم شعر جدیدم را کفن‌پوشان

مبادا چشم من یک لحظه هم رو به هدف بسته
مبادا نام من یک لحظه هم در خیل خاموشان

دلم اسپندوار از داغ‌هایی تازه می‌سوزد
غرورم آتشی تیز است در سوگ سیاووشان

چه زن‌هایی که در وقت وداع با شهید خود
کمر خم کرده‌اند اما نیامد خم به ابروشان

شبیه کوه خواهد ایستاد این خاک پر گوهر
اگر از سنگ خون جاری، اگر از صخره خون جوشان

غبار صحنه وقتی اندکی خوابید می‌بینند
چه کرده غرش شیرِ وطن با لشکر موشان

دل خوش نمی کنم به تسلای دشمنم/ صاحب عزا منم

افشین علاء — Tue, 17 Feb 2026 08:29:00 GMT

از سرو قامت پسران
از ساقه‌های نازک اندام دختران
غسال‌خانه‌ها شده مالامال،
باید پی کدام‌یک از پاره‌های تن
مبهوت و لال
با قامتی خمیده بگردم؟
با چشم کور خویش چگونه
دنبال نور دیده بگردم؟
نام یکی از این‌همه فرزندان
چون در شناسنامه‌ی من نیست،
پنداشتی که خاطرم آسوده‌ست؟
پنداشتی که یک سر سوزن توان و تاب
باقی است در تنم؟
نام مرا
در صدر کشته‌ها بگذارید
صاحب‌عزا منم!

‌از سردخانه آمده‌ام بیرون
با پای ردشده از خون
از خون پایمال
باید کسی به داد رسد، اما
جلادم آمده‌ست به استقبال!
تیغش در آستین
این درد را کجا ببرم؟
وقتی که دست یخ‌زده‌ام را
دستی نجس گرفته به دلداری
دست پلید فرقه‌ی خونخوار “ابستین”
با ادعای همدلی و یاری
این درد را کجا ببرم؟
وقتی سپاه مغول
اطراف صاحبان عزا را گرفته‌اند
با تاج‌های گل
آیا درست می‌شنوم؟
این همنوایی شوم
آیا برای غربت ایران است؟
یا این هجوم
این ناله‌های گنگ و شبیخون سایه‌ها
کابوس سهمناک شب صاحبان سوگ
هذیان تلخ شام غریبان است؟
اینها چه می‌کنند
در مجلس عزای جوانان میهنم؟
صاحب‌عزا منم!

از باختر
اکوان دیو،
نزدیک‌تر
کفتار طفل‌خوار تل‌آویو،
با پوزه‌های هرزه‌ی خون‌آشام
در سوگ پاره‌های تنم ضجه می‌زنند!
اینان که‌اند؟!
من با وجود شِکوه ز حکام
در کنج خانه، خون جگر می‌خورم ولی
دل خوش نمی‌کنم به تسلای دشمنم
صاحب‌عزا منم!

عفریت قرن، مادر داعش
تور عزا فکنده به سر
توری دگر در آب گل‌آلود
مانند آرواره‌‌ی تمساح

ماهی مگر بگیرد از این رود –
با خیلی از ندیمه و نوکر
زاری‌کنان مقابل رویم نشسته است!
این شوخی سخیف
جز وهن صاحبان عزا چیست؟
شیطان‌پرست فاسد کودک‌خوار
هرگز پی رهایی ما نیست!
زنهار از این سراب دروغین التیام
باید که در جواب
آب دهان به پوزه‌ی چرکش بیفکنم
ای جغد شوم! گم شو از این بام
صاحب‌عزا منم!
نوکیسه‌گان تازه به دوران رسیده‌ای
صاحب‌عزا شدند که عمری
بر سفره‌ی گشاده‌ی بیت‌المال
زالوصفت ز خون وطن باد کرده‌اند
حالا ولی
در برج‌های عاج
مشغول انتشار فراخوانند
تا کشته‌های تازه بگیرند
از مردمی که زخمی تاراج
دل خوش به این جماعت شیاد کرده‌اند
بی‌اعتنا به ناله‌ و هشدار و شیونم
صاحب‌عزا منم!

صاحب‌عزا منم که جوانان سینه‌چاک
وقتی زوال میهن خود را
فریاد می‌زنند
هورا نمی‌کشم
یا کف نمی‌زنم
زیرا ز هر طرف که فتد کشته‌ای به خاک
صاحب‌عزا منم!

هرچند زین درخت
هم خارهای هرز به دستم خلیده است
هم شاخه‌های منحرف خشک
پای مرا و پیرهنم را دریده‌ است،
هرگز به دام تیشه نمی‌افتم
دارد اگرچه آفت بسیار
هرگز به جان ریشه نمی‌افتم
با زخم استخوان هرسش می‌کنم ولی
از بن نمی‌کنم
صاحب‌عزا منم!

صاحب‌عزا منم که نمی‌خواهم
پژواک ضجه‌های جگرهای ریش را
با شیونی دوباره بیامیزم
یا در پی مطالبه‌ای موهوم
فرزند خویش را
از ریسمان پاره بیاویزم
تا کورسوی شعله‌ی امّید
بار دگر زبانه کشد اما
در های و هوی وهم رود بر باد
خود، آتشم ولی
تا عرش اگر زبانه کشد فریاد
هیزم در این تنور نمی‌ریزم
چون دود آن به چشم تو خواهد رفت
ای نور دیدگان!
بگذار سر به جای خیابان به دامنم
صاحب‌عزا منم…

وطن بسوزد و من زنده..، -خاک بر دهنم-

میلاد حبیبی — Tue, 20 Jan 2026 15:13:00 GMT

اگر بناست که از حق تهی شود سخنم
خوشا که خشک شود طبع شاعری که منم

«وطن بسوزد» و من زنده باشم و سرخوش؟
وطن بسوزد و من زنده..، -خاک بر دهنم-

به خرده گیری این سنگ‌های هرزه بگو
اگرچه آینه‌ام من ولی نمیشکنم

منی که سروم و عمریست ریشه ام اینجاست
چگونه باید از این آب و خاک دل بکنم

مرا ادامه کرببلا تصور کن
مرا سری است که سنگین شده است بر بدنم

مرا ادامه کرببلا تصور کن
زره که هیچ، ببین پاره است پیرهنم

مرا ادامه کرببلا تصور کن
به بوریا خوشم و بی نیاز از کفنم

هزار سال پس از مرگ اگر ببینندم
هنوز گریه کنم من، هنوز سینه زنم

صدای زوزه بلند است دور و بر اما
نمی‌رسد به بلندای پرچم وطنم

به سلطنت طلبان هیچ التفاتم نیست
که من اگرچه غلامم غلام «پنج‌تن»ام

آتش زدی، به شعله کشیدی، به‌هم زدی

مهدی جهاندار — Tue, 20 Jan 2026 05:37:00 GMT

آتش زدی، به شعله کشیدی، به‌هم زدی
حرمت شکستی و چه گناهی رقم زدی

من داغدار خون شهیدان میهنم
اما تو روی خون شهیدان قدم زدی

من معترض به غربت نهج‌البلاغه‌ام
اما تو از کدام عدالت قلم زدی؟

ما سنگِ دردِ جامعه بر سینه می‌زنیم
سنگِ که را به سینه‌ی نامحترم زدی؟

بازاریان برای عدالت علم زدند
اما تو ظلم کردی و زیر علم زدی

مردم پی مرمّت و آبادی آمدند
اما تو از شکستن و تخریب دم زدی

ظالم طمع به سفره‌ی مظلوم بسته است
صابون وعده‌های که را بر شکم زدی؟

باز این چه شورش استِ حسینیّه را ببین
آتش به شعرِ بی‌گنه محتشم زدی

قرآنِ نیمه‌سوخته را پا گذاشتی
واغیرتا، لگد به حریم حرم زدی

جز روشنی مگر چه شنیدی که اینچنین
زخم زبان به پنجره‌ی صبحدم زدی

ای اغتشاش‌پیشه! خدا از تو نگذرد
نفرین که اعتراض مرا هم به‌هم زدی

رنگین‌کمانِ صلح را جز رنگ نشمارید

محمدمهدی سیار — Tue, 14 Oct 2025 05:14:00 GMT

غیر از کمین تازه‌ی نیرنگ نشمارید
رنگین‌کمانِ صلح را جز رنگ نشمارید

ما را خبرهایی است…پیش رو خطرهایی است
آن خاطرات پشت سر را جنگ نشمارید!

سنگی برای رمی از آن تسبیح برگیرید
نام خدا را سنگ روی سنگ نشمارید

خود، حلقه دار است این زنجیره ی تکرار
تکرار ها را باز چون آونگ نشمارید

فرجام ما «سیر من الحق الی الخلق» است
برگشتن فواره ها را ننگ نشمارید…!

مردم! علاج در وطن است

کاظم بهمنی — Thu, 26 Jun 2025 05:55:00 GMT

با تکه‌های پیکرمان، با گیسوان دخترمان، می‌خواستید چکار کنید؟
ما زنده‌ایم مثل امید، این چند روزه را بروید، بر کشتن افتخار کنید

دلم خون است اما بگذریم امروز وقتش نیست

رضا خورشیدی فرد — Tue, 24 Jun 2025 00:55:00 GMT

و بعد از هر سلامی عشق لحنی آتشین دارد
اگر چه واژه واژه هیبتی اندوهگین دارد

به نام گفتگو در بین هاون آب کوبیدید
ببین امروز تهران را.... تلاشت آفرین دارد!

برای وعده ای دین خودت را تیرباران کن
جهان کفر بسیار اینچنین نظم نوین دارد

دلم خون است اما بگذریم امروز وقتش نیست
ندارد نا امیدی عاشقی که درد دین دارد
::
سلامی حاج قاسم را زیارت می کند امروز
و بر لب ادخلوها بسلام آمنین دارد

سلامی و رشید و باقری امروز بسیارند
هزاران مثل این مردان هنوز این سرزمین دارد

نمی دانم زمانش را نمی دانم کجا اما
یقین دارم که ایران پاسخی بهت آفرین دارد

فریاد بزن که: مرگ بر آمریکا

سعید سلیمان پور ارومی — Sun, 22 Jun 2025 08:03:00 GMT

خونخوار جهان، ننگ بشر، آمریکا
قطب ستم و محور شر، آمریکا

برخیز که وقت رزم با شیطان است
فریاد بزن که: مرگ بر آمریکا

برای کفتاران واق‌واق کن سگ زرد!

محمد مرادی — Sun, 22 Jun 2025 07:59:00 GMT

"به رئیس دسته‌ی کفتاران"

دُمی تکان بده و واق واق کن سگ‌زرد!
تنور حادثه را باز داغ کن سگ زرد!

به نام صلح و حقوق بشر، جهانی را
بیا حواله به چوب و چماق کن سگ زرد!

بمک به شادی، خون تمام عالم را
حسابِ جیبت را چاقِ چاق کن سگ زرد!

رفیق قافله‌ای یا حریف دزد؟ بگو
لباس میش بپوش و نفاق کن سگ زرد!

برای کشتن زن‌ها و کودکان جهان
دوباره با خوکان اتفاق کن سگ زرد!
*
زمان، زمان سخنرانی است ...، کُنج سِنا
برای کفتاران واق‌واق کن سگ زرد!

پا را ز گلیم خود فراتر بردی تا پای تو را قطع کنیم آمریکا

میلاد عرفان پور — Sun, 22 Jun 2025 07:26:00 GMT

ای شومی نامت از قدیم آمریکا!
ای ملعبه‌ی اورشلیم! آمریکا!

پا را ز گلیم خود فراتر بردی
تا پای تو را قطع کنیم آمریکا

به اذن الله، طوفان‌های غیرتمند در راهند

زهرا سپه کار — Sat, 14 Jun 2025 02:11:00 GMT

به اذن الله، طوفان‌های غیرتمند در راهند
بحول الله، سرداران بی مانند در راهند

به نصرالله، می‌خوانیم آیات رشادت را
عبادالله با سربند و بازوبند در راهند

اگر چندی‌ست با کابوس شب‌ها می‌پریم از جا
به نورالله، امّا مژده و لبخند در راهند

به ذکرالله، قلبت می‌شود دریا و دریاتر
که آن امواجِ با مهتاب خویشاوند در راهند

به حبل‌الله باید چنگ زد، دنیا پر از چاه است
خبرهای خوش از یوسف که می‌گویند، در راهند

پرشور می‌شوند صداهای متحد

فاطمه عارف نژاد — Fri, 31 May 2024 00:49:00 GMT

به همهٔ آن‌ها که در طرف درست تاریخ ایستاده‌اند

دور از نگاه تنگ‌نظرها کنار هم
هم‌درد، در شلوغ خبرها کنار هم

از شرق و غرب پل زده و ایستاده‌ایم
در سنگلاخ خوف و خطرها کنار هم

ما دیده‌ایم زخم زبان‌ها در این مصاف
ما خورده‌ایم خون جگرها کنار هم

یک جبهه‌اند پیش غرور ‌تفنگ و تیر
گنجشک‌ها و شانه‌به‌سرها کنار هم

آن‌سو نشسته مویه‌کنان جمع مادران
این‌سو شکسته بغض پدرها کنار هم

دلگرمی همیم که رد می‌شویم زود
از سردسیرِ کوه‌وکمرها کنار هم

پرشور می‌شوند صداهای متحد
پررنگ می‌شوند اثرها کنار هم

تنها، حریف تلخی این قصه نیستیم
باید که دانه دانه شکرها کنار هم…

و ای حقوق بشر، خاک... خاک بر سر تو

سید سلمان علوی — Sun, 19 Nov 2023 00:46:00 GMT

غروب در صدد ناله‌ای‌ست آهسته
قلم شکسته، نفس بسته، سینه‌ها خسته

هوا گرفته، فضای نفس کشیدن نیست
قلم شکسته و این شعر همدم من نیست

قلم شکسته، نفس خسته، این نفس زخمی‌ست
و قلب کوچک من -گرچه در قفس- زخمی‌ست

نفس بریده، قلم درد می‌کشد امشب
تمام دور و برم درد می‌کشد امشب

قلم نشسته که از بغض مرد بنویسد
از ازدحام نفس‌گیر درد بنویسد

ستارگان همگی یک به یک شهید شدند
و با گذشت زمان ماضی بعید شدند

قلم نشسته که از خواب ما گلایه کند
نشسته است که از ما به ما گلایه کند

از این حکایت خونبار با که بنویسم
بدون دغدغه بگذار تا که بنویسم

نوشتنی که چو خون از گلوی من جاری‌ست
اگر چه قصۀ این «فیلم‌نامه» تکراری‌ست:
::
سکانس یک: لندن، ساعت مذاکره ـ شب
سکانس دو: آتش، دشت در محاصره ـ شب

سکانس سه: سرطان در اراضی موعود
سکانس چار: نبرد مسیح با تلمود

سکانس پنج: کفن‌پوش، از کلان تا خرد
سکانس شش: ورق نقشۀ جهان تا خورد

سکانس هفت: تلاویو خیره در طوفان
سکانس هشت: تقلای آخر شیطان

سکانس نه: استیصال حاکمان عرب
سکانس ده: اجلاس سران صلح‌طلب

همین سکانس: هلوکاست، خوانشی دیگر
گریم چهرۀ اخبار پشت میز خبر

نمای بسته: کراوات... رأی... حق وتو
نمای باز: مدرنیته در طویلۀ نو

سلامِ ژست تمدّن به جاهلیت قبل
توحّشی که منظم شده‌ست در اصطبل

جهان نشسته به سوگ زنان بی‌فرزند
سکانس پایانی: هیس! مسلمین خوابند
::
جهان غمزده در جوی خون گرفتار است
تمام دهکده در بوی خون گرفتار است

ستارگان همگی یک به یک شهید شدند
و با گذشت زمان ماضی بعید شدند

آهای نظم نوین! باز چیست در سر تو؟
و ای حقوق بشر، خاک... خاک بر سر تو

شما که زهر بیان را به جام خود دارید
مگر نه این‌که جهان را به کام خود دارید

مگر نه این‌که زمان شاخ و برگتان شده است!
خدایتان بکشد... هان! چه مرگتان شده است؟

کدام پاسخ را یا کدام مسئله را؟!
نشسته‌اید فقط این توحّش یله را؟

ستارگان همگی یک به یک شهید شدند
و با گذشت زمان ماضی بعید شدند

و با گذشت زمان ماضی بعید؟... نخیر
جهان به خواب رود، خواب بر شهید... نخیر

برای تشنه شدن ما مگر چه کم داریم؟
حسین نیست اگر، ما ولی علَم داریم

هنوز از دلمان ماتمش نیفتاده‌ست
حسین نیست، ولی پرچمش نیفتاده‌ست

در این طریق به جز پرچمش پناهی نیست
و پیر گفته که تا فتح قله راهی نیست

به دست پیر، هزاران چراغ روشن شد
زمان دوباره ورق خورد و باغ روشن شد

نگاه کن همۀ آیه‌ها پرنده شدند
حروف سرخ جهان یک‌صدا پرنده شدند

جهان به پا شده تا خون ما قلم بزند
سکانس آخر این فیلم را به هم بزند

شگفت از این همه ذلت در این نبرد نژند
که تازیان زره صهیونیست‌ها شده‌اند

سمند صبح چو بر شام تار تاخته است
قمار مضحکتان روی اسبِ باخته است

طنین پرچم توحید را نشان بدهید
و غیرتی که ندارید را تکان بدهید

به هرکه مضطرب از هیبت شیاطین است
بگو که سنّت پروردگار ما این است

بگو دوباره بخوان قصه‌های قرآن را
و آیه آیه ببین روزگار طغیان را

بگو که یک پشه نمرود را به خاک افکند
و آب بود که فرعون را هلاک افکند

سپاه ابرهه با سنگ‌ریزه ویران شد
و عاد را وزش باد خط پایان شد

بهل که تیز شود جست و خیز لشکرشان
که این ستیز بقاء است و تیر آخرشان

بگو تنازع وحش است جنگ باطلتان
و ما روایت فتحیم در مقابلتان

تمام لشکر شیطان شده‌ست یاورتان
ولی گسیخته از هم زمام لشکرتان

از این به بعد به دنبال شر نمی‌گردند
فراریان تلاویو بر نمی‌گردند

شکست شوکت طاغوت وعدۀ ازلی‌ست
کلید فتح توکّل به یک نگاه علی‌ست

به نام فاتح خیبر زمانتان ندهیم
به نام نامی حیدر امانتان ندهیم

قسم به جان پیمبر حریفتان ماییم
شما گذشته و ما فاتحان فرداییم
::
طلوع صبح علیه‌السلام نزدیک است
و پیر گفته که شرب مدام نزدیک است

حوالتش به لب یار دلنواز کنید
«معاشران گره از زلف یار باز کنید»

انسان وتو شد به اجلاس شیطان

اسماعیل امینی — Thu, 19 Oct 2023 08:02:00 GMT

تدفین رؤیای کودک در آوار
کابوس تبدیل انسان به آمار

گرگان و آدم‌نمایان هماهنگ
خندان، هیولای خونخوار اخبار

اجلاس شورای امنیت پوچ
هیچ است و هیچ است و هیچ است و تکرار

انسان وتو شد به اجلاس شیطان
درمانده در مرز دیوان و دیوار

مرزی ندارد دروغ و وقاحت
گرگ از تریبون رسمی به انکار

اما سراسر دروغ است هر چیز
این سو و آن سو دروغ است در کار

آزادی و عشق و انسان در آتش
صلح و رهایی در آتش گرفتار

در زادگاه رسولان، فلسطین
مظلوم ناچار تنهای پیکار

خدا اهل ستم را بر زمین گرم خواهد زد

محمدحسین ملکیان — Tue, 25 Apr 2023 11:41:00 GMT

خدا این بار می‌خواهد سپاهش خار و خس باشد
برای خواری دشمن همین بایست بس باشد

خدا اهل ستم را بر زمین گرم خواهد زد
و شاید از زمین گرم منظورش طبس باشد

طبس را شهر بی‌دیوار می‌پنداشتید اما
گمان هرگز نمی‌بردید مانند قفس باشد

طبس با خاکریز جبهه یکسان است تا وقتی
که ما را دشمنی همچون شما در پیش و پس باشد

غم این خاک بالین شما را سخت می‌گیرد
غمش حتی اگر اندازۀ بال مگس باشد..

برای جبهه دلتنگیم و می‌جنگیم و می‌جنگیم
و می‌جنگیم و می‌جنگیم تا وقتی نفس باشد

الم شنگه ی این همه برج و بارو

سیدمحمد جواد شرافت — Thu, 06 Apr 2023 04:57:00 GMT

و شیطان چه دارد؟ هیاهو هیاهو
هجوم صداها از این سو از آن سو

به نعره به نفرت به طعنه به تهمت
صداها سه شعبه صداها دو پهلو

دمیده به گوساله‌ی سامری باز
به آواز فتنه به آوای جادو

نه جای تامل نه تاب تحمل
هیاهو هیاهو هیاهو هیاهو

به بانگ مناره قسم هیچ و پوچ است
الم‌شنگه‌ی اینهمه برج و بارو

بگوشی؟ صدای شهیدان می‌آید
که روشن شود جبهه‌های فرارو

سراپا خروشم برادر بگوشم
بخوان از حسین و رجزنامه‌ی او

بخوان از (من المومنین رجال)
بخوان‌؛ (ربنا الله ثم استقاموا)

صدا شو رسا شو ازآن خدا شو
در این های و هوها هو الحق هو الهو

از مسجدالأقصی صدای فتح می‌آید

مهدی جهاندار — Sat, 01 Oct 2022 09:31:00 GMT

از خود مران، دشمن مکن با خویش هرکس را
ای عقل بس کن این دفاع نامقدّس را

این گنبد فیروزه کاشی‌کار می‌خواهد
باید مرمّت کرد این طاق مقرنس را

آشوب اقیانوس آرامند این مردم
آگاه کن دزدان اقیانوس اطلس را!

شیری که از جنگاوری در خود نمی‌گنجد
باکی ندارد لاشه‌خواری‌های کرکس را

کی از حجاب عقل بیرون می‌زنی ای عشق؟
ای عشق کی رو می‌کنی آن ذات اقدس را؟

از مسجدالأقصی صدای فتح می‌آید
هنگام معراج است، سبحانَ الذی أسری

ای دایره در دایره پژواک یکتایی
خواهی شبی درهم شکست آن دو مثلث را

حتی اگر باقی نماند هیچ‌کس با تو
ای مهربان! خواهی فرستاد آخرین کس را

خاک سیاه بر سر کاخ سفید شد

مهدی جهاندار — Mon, 08 Jun 2020 11:53:00 GMT

ماشینِ اوفتاده به پت‌پت! چگونه‌ای
بحران دستمالِ توالت! چگونه‌ای

ای مرد عنکبوتیِ در تار خود اسیر
ای بَتمنِ نشسته به فِت‌فت* چگونه‌ای!

ای سازمان بی‌ملل، ای بی‌بشر حقوق!
هنگام ظلم، لالی و ساکت، چگونه‌ای؟

ای واضع تمام قوانین جنگلی
ای ناقض تمام ضوابط چگونه‌ای؟

ما نفتمان به آن طرف آب‌ها رسید
ای زنده‌ات مشابه میّت! چگونه‌ای

پهپادِ سرنگون شده در آبی خلیج!
توقیفِ کِشتی الیزابت! چگونه‌ای

ای آبروی رفته‌ی عین الأسد، هنوز
آمار کشته‌های تو سِکرت! چگونه‌ای

با ضربه‌ی ملایم مغزی چه می‌کنی
تخم عقابتان شده اُملت! چگونه‌ای

ای تایتانیکِ غرق شده، غرق‌تر شده
اینبار اندکی متفاوت؛ چگونه‌ای

خاک سیاه بر سر کاخ سفید شد
ای زرد، ای ترامپِ ترومپت چگونه‌‎ای

پوشک خریده باش و تل‌آویو را بگو
با چند موشک و دو سه راکت چگونه‌ای؟

_{* فِت‌فت کردن: آهسته و به شتاب گفتنِ چیزی به کسی و غالباً با نیّتی بد

(فرهنگ معین)}

در انتقام خون تو یاران تو آماده‌ی آن فتح پایانی شدند

قاسم صرافان — Wed, 08 Jan 2020 07:30:00 GMT

دانلود سرود انتقام با شعری از قاسم صرافان

شعر: قاسم صرافان
موسیقی: احسان جوادی
اجرا: گروه سرود میثاق مهاجرین
به سرپرستی: روح الله اشرف

حالا به خونخواهی تو
مختارهایی از عراق
هم عهد سلمان می‌شوند

حالا به غیر از اربعین
مردان این دو آب و خاک
یک قلب و یک جان می‌شوند

در انتقام خون تو
یاران تو آماده‌ی
آن فتح پایانی شدند

سلمان‌ها، مختارها
مقدادها، عمارها
حالا سلیمانی شدند

نفس زکیه بودی و
گشته نشانی از ظهور
پیراهن گلگون تو

بودیم گویا منتظر
تا حکم آزادی قدس
امضا شود با خون تو

ای لشکر صاحب زمان! آماده باش آماده باش
بهر نبردی بی‌امان، آماده باش آماده باش
خون سلیمانی به رگ، لبیک یامهدی به لب
همراه پیر عاشقان، آماده باش آماده باش

تا چند ساعت بعد دیگر هم خنده هم گریه حرام است

حسن صنوبری — Sat, 04 Jan 2020 06:18:00 GMT

امروز روز مرحمت نیست امروز روز انتقام است
خشمی که پنهان بود، امروز، شمشیر بیرون از نیام است

تا چند ساعت وقت دارید، در سوگ این دریا بگریید
تا چند ساعت بعد دیگر هم خنده هم گریه حرام است

تا چند دور و دیر باشیم؟ وقت است تا شمشیر باشیم
ماندن برای زخم سم است، گریه برای مرد دام است

ایرانیا! از خواب برخیز، با خویش _با این خواب_ بستیز
خاک عزا را بر سرت ریز، در کوچه بنگر ازدحام است

خوش بود خوابت با ظریفان، اینت بهای خواب، بنگر:
خورشید را کشتند، آری، بار دگر آغاز شام است

تنهاست ایران، آه از ایران، تنهاست انسان، آه از انسان
وقتی که رنجش جاودانی‌ست، وقتی نشاطش بی‌دوام است

ایران من! این رستم توست، در خون‌تپیده، رنج‌دیده
این کشتهٔ دور از وطن، آه، فرزند پاک زال و سام است

این یوسف زیبای من بود، که گرگ‌ها او را دریدند
هنگامهٔ خشم است ای دل! فرصت برای غم تمام است

نه وقت اشک و سوگواری‌ست، نه وقت صلح و سازگاری
خون، خون، فقط خون شاید این‌بار، بر داغ این خون التیام است

ما نه سیاه و نه سپیدیم، آغشته با خون شهیدیم
ما پرچم سرخیم یاران! امروز روز انتقام است

مرگ بر آمریکا

محمدمهدی سیار — Sun, 04 Nov 2018 00:54:00 GMT

مرگ بر
تازیانه ها
تازیانه های بی امان
به گرده های بی گناه بردگان

مرگ بر
مرگ ناگهانی
صد هزار زندگی
-در یكی دو ثانیه-
با سقوط علم از آسمان!

مرگ بر
كشتن جوانه ها

مرگ بر
انتشار سم
در زلال رودخانه ها

مرگ بر فصاحت دروغ
مرگ بر
بوق های بووووق

مرگ بر
سیم های خاردار و كشتزارهای مین

مرگ بر
گورهای دسته جمعی و
بندهای انفرادی زمین

مرگ بر بریدن نفس
مرگ بر قفس
مرگ بر شکوه خار و خس
مرگ بر هوس
مرگ بر حقوق بی بشر
مرگ بر تبر
مرگ بر شراره های شر
مرگ بر سفارت شنود
مرگ بر
کودتای دود

زنده باد زندگيِ او
زنده باد زندگيِ من... تو... ما

یك كلام:
مرگ بر
آم...ری...كا

مرگ بر ابولهب
مرگ بر یزید و شمر و ابن سعد

مرگ بر
زاده ی زیاد
بگو بلند: بیش باد!

مرگ بر
قطعنامه های بستن فرات
قحط آب

مرگ بر
تیر مانده بر گلوی كودك رباب

مرگ بر
قتل خنده های روشن علیرضا

مرگ بر گلوله ای که خط کشید
روی خاطرات آرمیتا

یك كلام:
مرگ بر
آمریكا

با عشق اهل بیت گره خورده هست ما

قادر طهماسبی (فرید) — Thu, 31 May 2018 10:08:00 GMT

پیمان شکست دشمن شیطان پرست ما
نابود باد خصم سیه روی پست ما

از مسند غرور هیاهوی غرب را
پائین کشید همت یزدان پرست ما

هرکس که گشت حاکم کاخ سپید مُرد
در آرزوی دیدن روز شکست ما

ما وارث ولایت عشقیم کز ازل
با عشق اهل بیت گره خورده هست ما

ما هسته را به عشق ولایت شکافتیم
تا دور باد از خطر هسته هست ما

شعر دوم:

عاشقان را گر هزاران جان دهند
جمله را گر صحبت جانان دهند

اهل دل را دادن جان مشکل است
اهل دل جان را ولی آسان دهند

ما ز جان آسان و خندان بگذریم
هر زمان مولای ما فرمان دهد

وقت آن شد گوشمالی سهمگین
فارسان بر لشکر شیطان دهند

این گرازان گریزان تا به کی
در بهشت قدس ما جولان دهند

ای فلسطین استقامت پیشه کن
تا به آزادی تو را امکان دهند

صبح آن روز درخشان دیر نیست
تا تو را آزادی از حرمان دهند

سجیل

علی داوودی — Sat, 26 May 2018 10:46:00 GMT

قسم به زیتون
به خاک مقدس
به ناله های زنان
قسم به خون
به حمام خون و
به استخر خون کودکان

گفتند سلاح پنهان شده
ما در پی سلاح بودیم
گفتند ما چاره ای نداشتیم
صلح تهدید می شود
و صلح تانک مرکاوا بود
و گنبد آهنین
و صلح غول بیابا ن بود

گفتند صلاح پنهان شده
در بیممارستان
در پارک
در شادی کودکان
در قلب کردان و زنان عاشق
سلاح در اشک عروسک های یتیمی بود که مادرانشان را خاک برده بود
سلاح در فریاد بود
و روزی از حنجره و قلب این همه آدم بیرون خواهد زد
و میزهای مذاکره رادرهم خواهد شکست
سلاح در شعر عرب بود و در قرآن
آنجا که به زیتون قسم یاد می کند و
به اسب ها و زنبور عسل
آن ها
دنبال چاه جمکران بودند
می دانستند چاه های نفت خالی ست
و می دانند در چاه کوفه هم سلاح ذخیره شده
برای آن روزی که نخواهند بود
سلاح
در منقار پرندگانی ست که در راهند

...

گروس عبدالملکیان — Thu, 07 Sep 2017 13:02:00 GMT

و آن پرنده کوچک
که رویای من و تو بود
در دهانش برگی گذاشته اند
تا سکوت کند